Ćwiczenia na łydki

Stojąc czy siedząc?

Różnica bierze się z anatomii, nie z upodobań. Brzuchaty przyczepia się powyżej kolana, więc zgięcie nogi go skraca i mocno ogranicza jego udział. Płaszczkowaty zaczyna się poniżej kolana i pracuje niezależnie od tego, jak ustawiona jest noga.

Stąd podział na liście. Wspięcia stojąc, z hantlami, ze sztangą, w maszynie Smitha czy na suwnicy, obciążają obie głowy, ale to brzuchaty odpowiada za kształt widoczny z boku. Wspięcia siedząc, z ciężarem opartym o kolana albo na maszynie z wałkiem, są jedynym sposobem, żeby dociążyć płaszczkowatego bez udziału tego pierwszego.

Jeśli robisz tylko jedną wersję, zwykle jest to ta stojąc, bo pozwala użyć większego obciążenia. Wersja siedząc bywa za to zaskakująco trudna przy niewielkim ciężarze i nie jest to oznaka słabości, tylko inny mięsień pod obciążeniem.

Czy łydki trzeba trenować częściej?

To pytanie wraca przy tej partii częściej niż przy jakiejkolwiek innej i ma dość prozaiczne uzasadnienie. Łydka podnosi ciężar całego ciała przy każdym kroku, więc jest przyzwyczajona do powtarzanego, umiarkowanego obciążenia - i dwie serie doklejone na koniec treningu nóg bywają dla niej bodźcem znikomym.

Praktyka, którą zobaczysz najczęściej, to krótkie wstawki kilka razy w tygodniu, w wyższych zakresach powtórzeń, z pełnym zejściem pięty w każdym powtórzeniu. Traktuj to jako obserwację z sal treningowych, nie jako regułę. Element, który w opisach tych ćwiczeń powtarza się naprawdę konsekwentnie, to zakres ruchu i tempo, a nie liczba serii.

Osobna sprawa to skakanka, pajacyki i skipy, które w atlasie też trafiają pod łydki. Obciążają staw skokowy szybko i w niewielkim zakresie, więc robią co innego niż wspięcie z ciężarem. Jako rozgrzewka albo praca nad kondycją sprawdzają się świetnie, ale pełnego zejścia pięty nie odtworzą.