Ćwiczenia z talerzem obciążeniowym

Po co ściskać talerz, skoro można wziąć hantle?

Bo to inny rodzaj obciążenia. Hantel obciąża klatkę ciężarem, który ciągnie w dół; talerz ściskany płaskimi dłońmi obciąża ją tym, jak mocno zbliżasz do siebie ramiona. Mięsień piersiowy odpowiada za przywodzenie ramienia do środka ciała, więc ściskanie trafia w jego funkcję bezpośrednio, niezależnie od tego, ile talerz waży.

Praktyczna konsekwencja jest taka, że w svend pressie liczy się nie liczba na talerzu, tylko to, czy przez cały ruch dłonie naprawdę napierają na siebie. Lekki talerz mocno ściskany daje więcej niż ciężki trzymany za brzegi.

Trzy kąty ławki przesuwają akcent w górę i w dół klatki dokładnie tak samo jak przy zwykłym wyciskaniu: głową w górę wyżej, płasko na środek, głową w dół niżej. Zmiana jest ta sama co przy sztandze, tylko obciążenie dochodzi z innej strony.

Czego talerz nie da?

Czytelnego progresu. Talerze na siłowni idą skokami: 1,25, 2,5, 5, 10 kilogramów. Przejście z dwóch i pół na pięć to podwojenie obciążenia, a w ruchu, w którym i tak nie chodzi o kilogramy, taki skok niczego nie mierzy. Dlatego nie znajdziesz na tej stronie gotowej ścieżki progresu. Nie ma jej.

Nie zastąpi też sprzętu, który już masz. Wyciskanie talerza nad głowę i sit-upy z obciążeniem to wersje ruchów, które hantel albo kettlebell wykonają równie dobrze, a często wygodniej. Talerz wchodzi do gry wtedy, kiedy nic innego nie jest wolne, albo kiedy potrzebujesz czegoś, co da się trzymać oburącz płasko przed sobą.

Zostaje więc jedno zastosowanie, w którym talerz jest naprawdę niezastąpiony, i kilka, w których jest zamiennikiem. Warto o tym wiedzieć, zanim zbudujesz wokół niego trening.