Ćwiczenia ze sztangą łamaną

Do czego jeszcze poza uginaniem ramion?

Do tych samych ruchów, które robi się prostym gryfem, tylko z wygodniejszym chwytem. Wyciskanie francuskie zza głowy jest najlepszym przykładem: prosta sztanga za karkiem wymusza ustawienie, które wielu osobom przeszkadza już przy średnim ciężarze, a skos gryfu pozwala skierować dłonie lekko do środka i skupić się na łokciach zamiast na dyskomforcie.

Podciąganie wzdłuż tułowia to drugi taki przypadek, i prawdopodobnie ten, w którym różnica jest największa. Na prostym gryfie nadgarstki na końcu ruchu wchodzą w wyraźne zgięcie, bo dłonie nie mogą się obrócić za łokciami. Falisty kształt zdejmuje część tego skręcenia, choć nie zwalnia z prowadzenia ruchu łokciami.

Poza tym zostaje kilka pozycji, które po prostu korzystają z tego, że gryf akurat leży pod ręką: wznosy w przód, wyciskanie nad głowę wąskim chwytem, uginanie nadgarstków. Warto zapamiętać zasadę, która za tym stoi. Ten sprzęt nie dokłada ćwiczeń, tylko usuwa powód, żeby ich unikać.

Ile waży gryf łamany?

Nie ma tu normy, a to bardziej praktyczny problem, niż się wydaje. Gryf łamany waży zwykle mniej od olimpijskiego i w zależności od modelu bywa to od kilku do kilkunastu kilogramów. Dwa gryfy w tej samej siłowni potrafią różnić się o kilka kilo, a nic tego nie sygnalizuje poza wagą.

Konsekwencja jest prosta: sam gryf nie jest punktem odniesienia, który da się porównywać między siłowniami. Zapis "gryf plus dwa razy 10 kg" znaczy coś wyłącznie dla tego gryfu, na którym ćwiczysz. Jeśli po zmianie miejsca ten sam ciężar nagle wydaje się inny, zanim zaczniesz szukać przyczyny w formie, sprawdź, ile waży sam gryf.

Talerze zakładasz za to takie same jak na sztangę, więc drobne skoki obciążenia masz do dyspozycji dokładnie tak jak tam.