Ćwiczenia na tylne barki

Dlaczego tylny akton wypada z planu?

Z trzech powodów naraz i żaden z nich nie jest kwestią lenistwa. Po pierwsze, tego aktonu nie widać w lustrze, więc nic nie przypomina o jego istnieniu. Po drugie, dostaje jakąś pracę przy każdym wiosłowaniu, tylko że najszersze i góra pleców wyczerpują się dużo później, więc seria kończy się, zanim tylny bark zdąży być czynnikiem ograniczającym.

Po trzecie, nie ma tu wyniku do pobicia. Odwrotne rozpiętki wykonuje się małym ciężarem, a instrukcje w tym atlasie same to podkreślają, więc trudno traktować je jak ruch, w którym coś się mierzy. Trening przednich barków dzieje się przy okazji każdego wyciskania, tylnych nie dzieje się przy okazji niczego.

Efekt jest taki, że lista poniżej jest krótka i mocno powtarzalna. Nie próbowaliśmy jej sztucznie wydłużyć, bo to samo ćwiczenie w piątym ustawieniu nie stanie się przez to nowym ćwiczeniem.

Rozpiętki, wiosłowanie czy przyciąganie do twarzy?

Odwrotne rozpiętki są najbliżej czystej pracy tylnego aktonu: ramię jest prawie wyprostowane i idzie w bok, przez co dźwignia jest długa, a ciężar z konieczności mały. Wiosłowanie na tylne barki odwraca ten układ. Zgięty łokieć skraca dźwignię i pozwala użyć wyraźnie większego obciążenia, ale razem z ciężarem do ruchu dołącza góra pleców.

Przyciąganie do twarzy siedzi pomiędzy i ma jedną cechę, której nie mają pozostałe dwa: pozycję końcową łatwo sprawdzić samemu. Dłonie mają wylądować po bokach twarzy, ramiona równolegle do podłogi, łopatki ściągnięte. Dopóki ten obrazek się zgadza, ruch idzie tam, gdzie powinien.

Zostaje pytanie o pozycję tułowia. Opad z wolnym ciężarem jest najbardziej wymagający dla dolnego odcinka pleców, bo grzbiet musi utrzymać się płasko przez całą serię. Wersja siedząca z klatką opartą blisko ud, TRX i przyciąganie gumy do twarzy w postawie stojącej rozwiązują to na trzy różne sposoby, a tylny bark w każdym z nich wykonuje mniej więcej ten sam ruch.