Ćwiczenia na taśmach TRX

Jak taśmy ustawiają trudność?

Wszystko robi kąt tułowia. W wiosłowaniu stoisz odchylony w tył i ciągniesz do siebie tę część własnego ciężaru, którą wyznacza pochylenie: stopy blisko zaczepienia to pozycja niemal pozioma i ruch najcięższy, stopy odsunięte to sylwetka bliżej pionu i ruch lekki. Między jednym a drugim mieści się kilkanaście stopni, więc masz do dyspozycji drabinę trudności bez jednego talerza.

Ta sama zasada działa w drugą stronę przy ćwiczeniach ze stopami w pętlach. Im wyżej wiszą uchwyty, tym większy udział brzucha w utrzymaniu bioder. Dlatego opis prawie każdego ćwiczenia zaczyna się od ustawienia wysokości taśm - to nie jest szczegół organizacyjny, tylko właściwy dobór obciążenia.

Praktyczny wniosek: zanim uznasz, że jakiś ruch jest dla ciebie za trudny, sprawdź, czy nie chodzi po prostu o dwa kroki w niewłaściwą stronę.

Czego TRX nie zastąpi?

Sufit obciążenia to twoja masa ciała, a w większości pozycji nawet mniej, bo część ciężaru wciąż spoczywa na stopach. Dla pleców, barków i brzucha bywa to w zupełności wystarczające. Dla nóg zwykle nie: przysiad w wykroku i przysiad boczny na taśmach uczą wzorca i pomagają utrzymać równowagę, ale nie obciążą czworogłowych tak, jak zrobi to sztanga czy nawet ciężka para hantli.

Drugie ograniczenie jest bardziej podstępne. Taśmy zawsze dokładają do ćwiczenia zadanie stabilizacyjne, więc seria kończy się często dlatego, że tułów przestaje trzymać linię, a nie dlatego, że mięsień docelowy odmówił. To dobra wiadomość dla brzucha i zła, jeśli celujesz w konkretną partię. W takim wypadku łatwiej sięgnąć po ruch z zewnętrznym oporem, a taśmy zostawić na wiosłowania, rozpiętki i pracę nad tułowiem, gdzie ich charakter jest zaletą.