Ćwiczenia z piłką gimnastyczną

Po co komu ruchome podparcie?

Bo daje ruch, którego bez niego po prostu nie ma. Uginanie nóg to najlepszy przykład: dwugłowe uda zginają kolano, a żeby je obciążyć bez maszyny, coś musi się pod piętami przesuwać. Piłka się toczy, więc kolano ma po czym się zginać, a biodra przez cały czas trzymasz w górze - to jedno ćwiczenie uzasadnia zakup lepiej niż cała reszta listy.

Ta sama właściwość zamienia deskę z pozycji do wytrzymania w ruch. W pile odtaczasz piłkę przedramionami kilka centymetrów od siebie i wracasz; im dalej odjadą, tym dłuższa dźwignia działa na tułów. Podłoga tego nie zrobi, bo nie ma jak po niej płynnie wyjechać.

Za tę swobodę płacisz jednak stabilnością. Piłka ucieka w każdą stronę, więc część wysiłku idzie na samo utrzymanie pozycji, a nie na pracę mięśnia. Przy rozciąganiu i przy ruchach na tułów to akceptowalna cena. Przy dużych ciężarach nie ma sensu jej płacić, i dlatego piłki nie ma na liście ćwiczeń, w których chodzi o kilogramy.

Dlaczego tyle tu rozciągania?

Bo w rozciąganiu piłka wykorzystuje swój kształt, a nie ruchomość. Leżąc na niej plecami, tułów układa się w łuk, jakiego na macie nie da się zrobić bez podkładania czegoś pod kręgosłup. Klatka otwiera się szerzej, a przy najszerszych grzbietu wystarczy odtoczyć piłkę ręką w przód, żeby ramię weszło wyżej niż w zwykłym skłonie. Ta sama okrągłość odpowiada też za większy zakres w hiperekstensjach: brzuch spoczywa na piłce, więc tułów opada niżej, niż pozwoliłaby ławka.

Warto to powiedzieć wprost: piłka niczego nie zastępuje. Nie jest obciążeniem, więc nie wypiera ani sztangi, ani hantli - jest dodatkiem do treningu tułowia i najtańszym sposobem na przyzwoite rozciąganie pleców w domu. Na tej liście trafisz też na ćwiczenie wykonywane na desce równoważnej. Znalazło się tu, bo rozwiązuje dokładnie ten sam problem: celowo odbiera pewne podłoże i każe utrzymać pozycję mimo tego.