Ćwiczenia na klatkę piersiową z hantlami

Co hantle dają klatce, czego nie da sztanga?

Przede wszystkim dolną część zakresu. Sztanga opiera się o klatkę i tam ruch się kończy, niezależnie od tego, ile miejsca zostało jeszcze w barku. Hantle mijają tę linię, więc klatka pracuje przez kawałek drogi, którego ze sztangą po prostu nie ma. Katalog opisuje to samo od drugiej strony przy rozpiętkach: hantle schodzą, aż ramiona znajdą się równolegle do podłogi lub nieco niżej.

Druga rzecz to niezależne ręce. Przy jednym gryfie mocniejsza strona potrafi przez lata dokładać kilka procent i nikt tego nie zauważy. Z dwoma hantlami różnica wychodzi w pierwszej serii, bo słabsza ręka kończy wcześniej. Stąd na liście wersje jednorącz - wyciskanie i rozpiętki na jedną stronę, w których druga ręka jedynie stabilizuje.

Cena jest taka, że hantle trzeba najpierw ustawić nad klatką, a przy większym ciężarze to osobna umiejętność. Dopóki jej nie masz, wersje leżąc na podłodze są prostsze: hantel podnosisz z ziemi przy sobie, a nie znad głowy.

Ławka czy podłoga?

Podłoga zatrzymuje łokieć, zanim ramię zejdzie do końca. To ogranicza zakres, ale bywa zaletą - przy wrażliwym barku dolna faza wyciskania jest zwykle tym miejscem, które daje o sobie znać, a wersja na podłodze nie pozwala tam wejść. Jest też jedyną sensowną opcją w domu bez ławki i katalog ma jej sporo: wyciskanie jednorącz, wyciskanie z łokciem przy tułowiu, rozpiętki leżąc na podłodze.

Ławka otwiera pełną drogę i pozwala korzystać z tego, co hantle mają najlepszego. Jeśli wybierasz tylko jeden ruch, wyciskanie hantli na ławce płaskiej pokrywa najwięcej: obciąża klatkę, dokłada triceps i przedni akton barku, i najłatwiej zapisać w nim postęp.

Przenoszenie hantla za głowę stoi trochę z boku obu tych grup. Klatka pracuje tam w innej pozycji, razem z najszerszymi grzbietu, a łokieć zostaje lekko ugięty przez cały łuk. Katalog wprost ostrzega, żeby nie schodzić za głęboko za głowę, bo tam kończy się komfortowy zakres barku.