Sprzęt

Ćwiczenia na górne plecy na wyciągu

Linka ciągnie w stronę bloczka niezależnie od tego, gdzie jesteś w zakresie ruchu. Przy hantlu dolna pozycja to swobodne zwisanie ciężaru pod barkiem, w którym mięsień nie robi właściwie nic. Na wyciągu ten sam moment jest nadal obciążony, bo stos ciągnie dalej, i to jest główny powód, dla którego wiosłuje się na maszynie.

Druga różnica dotyczy pozycji. W wersjach siedzących nie masz nic do utrzymania: stopy stoją na podpórkach, tułów jest pionowy, dolny odcinek pleców wypada z równania. Zostaje samo przyciąganie. Warianty stojące i w opadzie tułowia dokładają ten obowiązek z powrotem, więc wybór na tej liście zaczyna się od pytania, ile pracy chcesz zostawić poza plecami.

Poradnik treningowy

O treningu: Ćwiczenia na górne plecy na wyciągu

Wybierz jeden ruch, naucz się go dobrze, a potem stopniowo go rozwijaj.

Dlaczego nie ma tu szrugsów?

Bo szrugsy potrzebują siły ciągnącej pionowo w dół, a to grawitacja daje za darmo przy każdym gryfie i każdym hantlu. Linka ciągnie w stronę bloczka, więc żeby dostać ten sam kierunek, trzeba stanąć dokładnie nad dolnym wyciągiem. Da się, ale wyciąg nie wnosi tam niczego, czego nie zrobi sztanga trzymana przed udami, i dlatego w tym zestawieniu wiosłowanie jest jedynym wzorcem ruchu.

Praktyczny wniosek jest prosty: jeśli szukasz obciążenia dla kapturowych, szukasz go na liście ze sztangą albo z hantlami. Wyciąg oferuje w zamian wiosłowanie bez przerwy w napięciu, i to jest jego własna specjalność, a nie substytut czegoś innego.

Do tej samej rodziny należą pozycje opisane jako maszyna do wiosłowania siedząc. Z punktu widzenia ruchu nie różnią się od wersji linkowej: siedzisz, stopy masz oparte, a opór przychodzi poziomo w stronę stosu. Różnica jest w tym, że tor prowadzi maszyna, więc uchwytu nie da się przestawić.

Co zmienia wysokość bloczka i uchwyt?

Wyciąg dolny przy wersji siedzącej prowadzi linkę mniej więcej poziomo, a katalog kończy ruch na podbrzuszu lub brzuchu, z łokciami idącymi w tył blisko tułowia. To najbardziej klasyczna pozycja z tej listy i dobry punkt odniesienia dla pozostałych.

Bloczek nad głową zmienia zadanie. W wiosłowaniu górnym podchwytem zaczynasz z ramionami wyprostowanymi w górę i ściągasz drążek do górnej części klatki, prowadząc łokcie w dół i w tył. Ciąg biegnie skośnie z góry, więc górna część pleców pracuje pod innym kątem niż w wersji siedzącej przy dolnym bloczku, i nie jest to ten sam ruch z inną nazwą.

Uchwyt to trzecia zmienna i wyciąg jest jedynym miejscem, w którym możesz ją sprawdzić bez zmiany stanowiska. Uchwyt V ustawia dłonie neutralnie i blisko siebie, prosty drążek pozwala wybrać szerokość oraz kierunek chwytu, a pojedyncza rączka zostawia jedną stronę. Wymiana zajmuje kilka sekund, więc porównanie chwytów w obrębie jednego treningu jest tu realne, a przy wolnych ciężarach oznaczałoby zmianę całego ćwiczenia.

Jak zwiększać trudność

01

Najpierw powrót

Katalog przy każdym wariancie prosi o powolne prostowanie ramion i akurat tutaj ma to konkretne uzasadnienie: linka ciągnie przez całą drogę powrotną. Zwolnienie tej fazy dokłada pracy, nie ruszając stosu.

02

Potem jedna płytka

Stos ma jeden, z góry ustalony krok i nie da się go zmniejszyć. Przy wiosłowaniu to na szczęście niewielki ułamek całego obciążenia, więc ten sam skok można powtarzać przez wiele tygodni, inaczej niż w ćwiczeniach izolowanych.

03

Na końcu jednorącz

Jeden uchwyt to połowa ciężaru w dłoni, ale linka biegnie wtedy skośnie i próbuje obrócić tułów. Utrzymanie barków w jednej linii jest pracą, o którą wersja oburącz w ogóle nie prosi.

Odkrywaj dalej

Tracker treningowy

Dodaj to ćwiczenie do treningu i śledź postępy

Dodaj ćwiczenie do planu lub bieżącej sesji, zapisuj serie, ciężar i powtórzenia, wracaj do instrukcji i wskazówek oraz sprawdzaj poprzednie wyniki, rekordy i objętość.

  • Plan - dodaj ćwiczenie do treningu
  • Zapis - serie, ciężar i powtórzenia
  • Postęp - historia, rekordy i objętość